[ اميد به ديدار خدا و ترغيب به تلاش ] ( آيهء 5 ) مَن كَانَ يَرْجُواْ لِقَآءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَأَتٍ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ تفسير : هر كه اميد به لقاى خدا ، و ورود به حضورش در برزخ و قيامت و بهشت ، و رسيدن به ثواب او دارد ، پس بايد به طاعت و عبادت مبادرت كند . زيرا مسلّماً مدّت تعيين شده از جانب خدا آمدنى است ، بنابراين واجب است مبادرت به آنچه محقِّق مصداق اميدوارى و مستوجب قرب و رضاى خدا باشد . وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ : و اوست شنواى اقوال بندگان و دانا به عقايد و افعال ايشان . ( آيهء 6 ) وَ مَن جهَدَ فَإِنَّمَا يُجهِدُ لِنَفْسِه‌ِى إِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌّ عَنِ الْعلَمِينَ تفسير : چون حق تعالى بندگان را براى تحقّق رجا و اميد به انجام طاعت ترغيب فرمود ، در پى آن به مجاهدهء نفس كه مهم‌تر از همهء طاعات است ترغيب مىفرمايد : و هر كه با هواى نفس خود به صبر در طاعت و ترك معصيت و تحمّل مصيبت و مشقّت ، يا با دشمن خدا ، جهاد كند ، پس جز اين نيست كه براى نفس خود جهاد مىكند ؛ زيرا ثواب و اجر و منفعت آن در دنيا و آخرت عايد خودش خواهد شد . إِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌّ عَنِ الْعلَمِينَ : به درستى كه خدا از طاعت و مجاهدات جهانيان بىنياز است ؛ و تكليف كردن بندگان به عبادات و مجاهدات ، به جهت اصلاح احوال آنها و نزول رحمت و بركات الهى بر آنهاست . تنبيه : يكى از اركان سعادات و رسيدن به مقامات عاليات ، مجاهدهء با نفس و هوى